Buxtorf, Joannes M. – Schoole der Jooden

350,00

Schoole der Jooden, Begrypende het geheele Joodsche Geloof; Uit hun eige Boeken en Schriften, merendeels den Christenen onbekend, grondig met aanwyzing van yder Boek, plaats en blad, verklaard. Eertyds tot nut der Christenen beschreven door M. Joannes Buxtorf, Opper-meester in de Hebreewsche spraak, tot Bazel. Op Nieuws overzien, en met Nieuwe kopere Platen door Jan Luyken verçierd. Hier agter is bygevoegt een Reden-Strydt tusschen een Jood en een Christen, waar in het Christen Geloof werd verdedigt. Derde druk. Te Rotterdam, by Jan Daniel Beman; MDCCXXXI. (1731)
12 mo. [16], 548pp. 44pp. plus 4 uitvouwbare kopergravures. Origineel perkament. Halve titelpagina met een reeks gravures. In de grotere gravure Mozes met de tabletten die de Thora dicteren aan een schrijver die op een boekrol schrijft, terwijl een jongen zich aan het einde van de boekrol vasthoudt. De kleinere gravures onderaan tonen Abraham die Isaak offert, koning David met zijn harp en een gehoornde Mozes met de tafelen. Titelpagina met drukkersembleem. Versierde initialen. Tekst in het Nederlands met wat Latijn en Hebreeuws. Band en binnenwerk in goede staat.

1 op voorraad

Artikelnummer: CS00708 Categorieën: , , , Tags: , ,

Beschrijving

This post is also available in: English

De “Joodse Synagoge” van Johannes Buxtorf de Oudere, voor het eerst gepubliceerd in het Duits in 1603, is een gids voor het Joodse denken, de cultuur en rituele vieringen. Buxtorf doorloopt Joodse dagelijkse praktijken zoals het dragen van gebedsriemen, het reciteren van gebeden en het houden van koosjer, evenals Joodse feestdagen zoals de Sabbat, Nieuwe Maan, Hoge Feestdagen, Loofhutten, Pesach en Purim. Het werk vertaalt veel Hebreeuwse en Aramese termen en biedt vertalingen van twee sabbathymnen. Buxtorf geeft ook een geschiedenis van het joodse denken van bijbelse tijden tot zijn tijd. In termen van bronnen citeerde Buxtorf uitgebreid uit het Oude Testament en het Nieuwe Testament, maar gebruikte hij ook klassieke rabbijnse bronnen zoals de Talmoed en Midrashim, evenals middeleeuwse en vroegmoderne bronnen zoals Isaac Alfasi, Solomon Yarchi, Abraham ibn Ezra, David Kimchi , Bahya ben Asher, Juda de Vrome’ ‘Sefer Hasidim’, Isaac Aboab, Elias Levita’s ‘Bovo-Bukh’ en Joseph Kairo’s ‘Shulchan Aruch’. Buxtorf maakte ook gebruik van kabbalistische verklaringen voor verschillende joodse praktijken.
Bevat ook een dialoog tussen een jood en een christen waarin de christen reageert op de aanvallen van de jood op het christendom. Voorwoord voor de christelijke lezer. Passage van Maarten Luther over de Joden. Gedrukte aantekeningen in de kantlijn, met bronnen en vertalingen van termen. Uitklapbare kopergravures met daarop het opheffen van de Thora in een synagoge, een Pesach Seder, Joden paraderen met palmtakken en citroenen tijdens Loofhutten en een bruid en bruidegom staande onder een bruiloftsluifel. Hoewel het werk van Buxtorf vaak vijandig is, geldt het als de meest wetenschappelijke vroegmoderne christelijke behandeling van joden en bleef het de belangrijkste bron voor christelijke informatie over joden tijdens de Verlichting.

Johannes Buxtorf de Oudere was een 17e-eeuwse hebraïst, die negenendertig jaar hoogleraar Hebreeuws was in Bazel en bekend stond onder de titel ‘Meester van de rabbijnen’. Hij was een van de belangrijkste christelijke hebraïsten van zijn tijd en was grotendeels verantwoordelijk voor het omvormen van Hebreeuwse studies van een amateur-hobby tot een gevestigde academische discipline in het begin van de zeventiende eeuw. Hij werd opgevolgd door zijn zoon Johannes Buxtorf de Jongere, die ook een gerenommeerd hoogleraar werd.