Parken en Woestijnen door M. Vasalis

25,00

Parken en Woestijnen door M. Vasalis, Nederlands, octavo, gebonden linnen rug, met stofhoes, 27 pagina’s. Uitgegeven door A.A.M. Stols, te ’s-Gravenhage in 1941. 10de druk. In goede staat.

1 op voorraad

Artikelnummer: CS00678 Categorieën: , , , Tag:

Beschrijving

This post is also available in: English

M. Vasalis, pseudoniem van Margaretha (Kiekie) Droogleever Fortuyn-Leenmans, (Den Haag, 13 februari 1909 – Roden, 16 oktober 1998) was een Nederlandse dichteres en psychiater. ‘Vasalis’ is een latinisering van haar achternaam ‘Leenmans’. De ‘M’ staat niet voor ‘Maria’ zoals soms ten onrechte wordt gemeld. De dichteres wilde in eerste instantie publiceren zonder dat duidelijk werd dat de gedichten door een vrouw waren geschreven. Op voorspraak van Simon Vestdijk kon zij als dichteres debuteren in het literair tijdschrift Groot Nederland, maar de redactie ging niet akkoord met initialen als ondertekening. Dat dwong de dichteres om voor de publicatie in augustus 1939 een pseudoniem te kiezen. Haar vader had in zijn studententijd gepubliceerd onder de naam ‘Vazal’ en de dochter speelde ook met de achternaam Leenman(s). Vasalis groeide op aan de rand van Scheveningen. Margaretha Leenmans (voor haar vrienden Kiekie of Kiek) studeerde geneeskunde en antropologie aan de Rijksuniversiteit Leiden. Ze was lid van de jaarclub Zestigpoot, naar de vijftien leden en hun vier ledematen. Kroonprinses Juliana was er ook lid van. Met haar herschreef ze het sprookje over Blauwbaard tot een nieuw toneelstuk dat door de leden opgevoerd werd. Leenmans speelde daarbij Blauwbaard en Juliana haar echtgenote. Na haar studie vestigde ze zich in 1939 als arts in Amsterdam. Later werkte ze als kinderpsychiater in Assen en Groningen. Ze raakte bevriend met J.C. Bloem, Adriaan Roland Holst, Albert van Dalsum, Victor van Vriesland, Titus Leeser en vele anderen in de jaren dertig in de ‘salon artistique’ van de Zwolse advocaat Harro Bouman en zijn vrouw Carina Bouman-Hofstede Crull. In 1939 trouwde ze met de latere hoogleraar neurologie Jan Droogleever Fortuyn. In 1940 debuteerde Vasalis met de bundel Parken en woestijnen. Andere dichtbundels zijn De vogel Phoenix uit 1947 en Vergezichten en gezichten uit 1954. De drie bundels die tijdens haar leven verschenen, bevatten in totaal slechts zo’n honderd gedichten.[4] Postuum verscheen in 2002 De oude kustlijn. Haar kinderen Lous, Hal en Maria Droogleever Fortuyn hebben, op haar verzoek, de uitgave verzorgd. Ze schreef traditionele gedichten die vaak gekenmerkt werden door het gebruik van personificatie en antropomorfisme. Vaak eindigen haar gedichten, na een reeks natuurindrukken, op een zelfbespiegeling. Daarnaast schreef Vasalis ook enkele essays en een novelle. Haar werk is veelvuldig bekroond, onder meer met de Constantijn Huygensprijs in 1974 en de P.C. Hooft-prijs in 1982. Ton Anbeek beschreef haar gedichten met: “Een schijnbaar banaal gegeven leidt tot een flits van inzicht”. Toen haar echtgenoot hoogleraar werd aan de Rijksuniversiteit Groningen verhuisde zij met haar gezin in 1951 naar Groningen. Vasalis woonde van 1964 tot haar overlijden in 1998 in het huis De Zulthe bij Roden.
Bron: https://nl.wikipedia.org/wiki/M._Vasalis

Beoordelingen

Er zijn nog geen beoordelingen.

Wees de eerste om “Parken en Woestijnen door M. Vasalis” te beoordelen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *